Hüzün

Şiir kitabım ağlıyor!Gözyaşlarını tutamamış öyle söyledi.Harfler iç kanatırmış,Kelimeler batarmış kalbine…Cümleler canını acıtırmış.YaşayamazmışBöyle ağlarmış

Erik ağacınınAltında oturmuşKahvemi içiyorum.Karanlık-sürekliÇarpan pencereninKarşısındaCaz dinliyorumBir yandan daAğlıyorumNeden bilmiyorum.ÖzellikleToplanmış şişmanKızlar burayaBen mutlu olayım diyeNafileNe bu kahveNe şişman kızlarNe de erik ağacıMutsuzum,Ağlıyorum işte

Saat on olur-onbir sonra onikSabah lurAkşam, yazgelirkışı bekleriz.Ardından eylülArdımda senArdında dünyaİnatçı, bırakmaz peşimiziAlışır insan, alışıyor işteSenden önce neyse oNasılsa öyleSeverek, sevmedenDokunmadanAğlamaGeçecek bu kış da

Yağmur damlaları düşüyor şimdisevdiğim semtlereyine aynı yüzler, aynı parmak uçlarınaen sevdiğim sokaklara doğru ilerliyor,siyah korkunç bulutlarseni kim koruyacakhüzünlü bulutlar, mahzun kuşları da beraberinde götürüyor.Onları kim besleyecek?En sevdiğim dolunay, ardında kaldı bulutların, kuşlar da bulutların.Sokaklarda yağmurların ve semtlerde yağmur damlaları.Göz yaşlarım hüzün dolu

Arkadaşsız kalmış gibiÇocukluğum,Bisikletsiz, bilyesiz, sokaksız,Bulutlu-yağmurluKedilerim çalınmış gibiGök gürültülü-korkutucu.Bebeklerim parçalanmışMeyvelerim-sütüm.PenguenlerimSıcak sularda yüzüyorÖlüyorÇürüyorKayısılarımÇocukluğum kayıpAğlıyor rüyalarımda

Şimdi sakince beynimizi uyuşturuyoruzKahveyleRakıylaKargaylaNe bileyimElinizde hangi imkânlar varsa;Boş boş uzaklara bakılabilirDenizeGemilereYosunlaraVeyahut yalnızca renklereÖzlenebilir aklınıza ne gelirseUzun uzadıya düşünmenize gerek yokÖzlenecek şeyler bolcaNe hikmetse artık onlarda sizi özlüyorİçiniz rahat olsunÖlümler, ölülerÜzerimizden bulutlar değilTrenler geçtiÜstünde kaldı sarı kedilerUyumuş gibi “yaptılar”GünlerceHaftalarcaAğlamayın diye.